آیت‌الله‌علم‌الهدی:

زندگی مومنانه، محصول رعایت تقوای عملی است/بی خدایی، بزرگترین عارضه مداومت بر گناه است

title به گزارش Alamolhoda.com، آیت الله سید احمد علم الهدی در خطبه های عبادی نماز جمعه این هفته مشهد که در رواق امام خمینی (ره) حرم مطهر رضوی برگزار شد، ضمن برشماری دلایل الزام آور برای هر فرد در زمینه تعهد اخلاقی به تقوای عملی اظهار کرد: هنگامی که مسلمان شهادتین را بر زبان جاری می کند و در آن به رسالت نبی مکرم اسلام (ص) و ولایت اهل البیت (ع) گواهی می دهد، خود را در جمعیتی وارد می کند که با اعتقاد به وحدانیت خدا، خاتمیت پیامبر و ولایت ائمه اطهار (ع)، خود طاهر هستند ولذا ازدواج، معامله و مراوده با افراد این جمعیت حلال است اما در این میان باید آگاه بود که لفظ شهادتین انحصار در همین چند کلمه ندارد و فی نفسه الزام آور است.


ایشان افزود: شهادتین، تعهدآور است. هنگامی که مسلمان شهادت به یگانگی الله می دهد، از ولنگاری کفر و الحاد جدا شده و داخل در وادی بندگی با قیود اخلاقی می شود که او را ملزم می کند تا با درنظر گرفتن معاد به عنوان سرنوشت قطعی همه ابناء بشر، به مبانی دینی به عنوان برنامه جامع زندگی که از جانب پروردگار عالم به پیامبر خاتم (ص) ابلاغ شده متعهد باشد و تمام سکنات و جزئیات سبک زندگی خود را برپایه دستورات و آموزه های اهل بیت (ع) استوار کند. الزام به رعایت این مصادیق، معنای تقوای عملی است.

ارتکاب معصیت، مقدمه خداناباوری

نماینده ولی فقیه در استان خراسان رضوی با اشاره به آیه ۳۳ سوره مبارکه یوسف خاطرنشان کرد: بی خدایی، بزرگترین عارضه ناشی از بی اعتنایی به مبانی تقوای عملی است. هنگامی که زنان اشراف زاده مصری با توسل به ابزارهای گوناگون برای فریفتن یوسف نبی (ص) تلاش می کردند تا او را وسیله ای برای برآورده ساختن امیال نفسانی خود قرار دهند، این پیامبر صدیق خدا دست ها را به آسمان بلند کرد و فرمود: «زندان برای من از آغوش این زنان محبوب تر است». یوسف نبی (ع) در ادامه آیه می فرماید که اگر خدا مرا از این گرفتاری نجات ندهد، من به وسوسه این زنان گرفتار شده ‌و در زمره «جاهلین» قرار خواهم داشت؛ جاهلینی که از حضور در محضر پروردگار غافل هستند و این جهل، زمینه ساز خداناباوری در آنان است.

ایشان ادامه داد: عمل به همه واجبات و مستحبات تنها در شرایطی مثمر به حصول بندگی الهی خواهد بود که ترک محرمات و معاصی نیز با آن همراه شود زیرا اگر انسان به دنبال عمل حرام باشد، اثر وضعی آن، بنده را از انجام مستحبات و واجبات دور می کند و رفته رفته کار را به جایی می رساند که انسان، ناظربودن پروردگار بر اعمالش را فراموش کرده و دچار خداناباوری می شود.

آیت الله علم الهدی در انتها با اشاره به فضائل ماه شعبان المعظم گفت: خوشا به سعادت کسانی که روز اول ماه شعبان را روزه گرفتند، به عبادت و راز و نیاز پرداختند و مداومت بر استغاثه به درگاه الهی در مناجات شعبانیه را وسیله ای برای دست درازکردن به سمت شاخه های درخت طوبی و رسیدن به بهشت رضوان پروردگار قرار دادند.

1400/12/13
16:19

افزودن دیدگاه جدید


سایتامام

کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به آیت الله علم الهدی می باشد